استادان علم اخلاق براىتهذيب شاگردان خود به آنان دستور روزهء مستحبّىمىدهند . روزه ، مجاهدتىاست كه در سوق دادن سالك به سوىمقصد اعلىو آماده كردن او براىلقاىحضرت حق كارساز است . روزه خود به مثابهء معلم اخلاق ، انسان را تربيت مىكند . همان‌گونه كه معلم اخلاق ، شاگردان خود را در رسيدن به مقصد و هدف متعالىكمك و راهنمايىمىكند ، روزه نيز انسان را به هدف‌هاىبا ارزش و والاى انسانى هدايت و او را در اين راه يارىمىكند . روزه موجب رفع گرفتارىو برآوردن بعضىاز حاجت‌ها در اين دنيا و خشنودىو لقاىپروردگار در جهان آخرت مىشود . امام صادق ( ع ) مىفرمايند : لِلصَّائِمِ فَرحَتانِ فَرحَةٌ عِندَ إِفطَارِهِ وَ فَرحَةٌ عِندَ لِقَاءِ رَبّهِ « 1 » براىروزه‌دار دو هنگامهء شادىو سرور است : نخست شادىوقت افطار و ديگر شادىهنگام ديدار پروردگار . مهم‌ترين اثر و بركت روزه به وجود آمدن روح تقوا و خداترسىدر انسان‌هاست . خداوند در قرآن كريم مىفرمايد : يَا أيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبلِكُم لَعَلَّكُم تَتَّقُونَ « 2 » اىكسانىكه ايمان آورده‌ايد ! خداوند روزه را بر شما واجب گردانيد ، همان‌گونه كه بر گذشتگان شما واجب شده بود ، باشد كه تقوا پيشه كنيد .

--> ( 1 ) . الكافي ، ج 4 ، ص 65 . ( 2 ) . بقره / 183 .