بودن ، به معنى دست كشيدن از امور زندگى و رو به قبله نشستن و فقط اذكارى را بر زبان جارى ساختن نيست ؛ بلكه مقصود اين است كه انسان در هر حالى ، از ياد خداى سبحان غافل نباشد . در معارف دينى ، بر تلاش و كوشش انسان براى آبادانى دنيا و آخرت ، تأكيد فراوان شده است . و آنچه تذكّر آن ضرورى به نظر مىرسد اينكه آموزه‌هاى دينى ، آبادانى دنيا يا آخرت به تنهايى را نمىپذيرد و آبادى هر دو سرا را از انسان مىخواهد . وَ ابْتَغِ فيما آتاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَة وَ لا تَنْسَ نَصيبَكَ مِنَ الدُّنْيا « 1 » و در آنچه خدا به تو داده ، سراى آخرت را بطلب ؛ و بهره‌ات را از دنيا فراموش مكن . به بيان رساتر ، فعّاليت مؤمن بايد دو بعدى باشد . در يك بعد ، به عباداتى نظير نماز ، روزه ، تلاوت قرآن ، حج ، اعتكاف ، شب زنده‌دارى و . . . بپردازد و در بعد ديگر ، بايد به اندازهء كافى و به قدرى كه از او رفع نياز كند ، در راستاى تحصيل يك زندگى مطلوب و رفاهى تلاش نمايد . مبغوض‌ترين مردم در نزد خداوند كسى است كه عمر خود را به بطالت و تنبلى سپرى كند . « إِنَّ اللَّهَ جَلَّ وَ عَزَّ يُبْغِضُ الْعَبْدَ النَّوَّامَ الْفَارِغَ » « 2 » خداى بزرگ ، از بندهء پرخواب و بيكار متنفّر است . آنچه در اين مبحث شايستهء توجّه جدّى است ، اينكه تلاش در جهت آبادانى دنيا و تحصيل زندگى مطلوب دنيوى نيز نبايد انسان را از ياد خداوند تبارك و تعالى و معنويّات غافل كند و او را در زمرهء ورشكستگان دينى و معنوى قرار دهد ؛ و گرنه كار و كوشش در هر شغل مشروعى كه براى جامعه مفيد باشد و عقل انسان آن را بپسندد ، لازم و ضرورى است و مقبول درگاه الهى واقع خواهد شد .

--> ( 1 ) . القصص / 77 ( 2 ) . الكافى ، ج 5 ، ص 84