تا زمانى كه مرگ يكى از آنان فرا رسد ، مىگويد : « پروردگار من ! مرا بازگردانيد ! شايد در آنچه ترك كردم عمل صالحى انجام دهم ! » ( ولى به او مىگويند : ) چنين نيست ! اين سخنى است كه او به زبان مىگويد ! و پشت سر آنان برزخى است تا روزى كه برانگيخته شوند ! اميرالمؤمنين ( ع ) در شعرى كه منسوب به ايشان است ، مىفرمايند : « يا من بدنياه اشتغل قد غره طول الأمل الموت يأتي بغتة و القبر صندوق العمل » « 1 » اى كسى كه دنيا تو را مشغول كرده است ، و اين عالم براى تو مملو از آمال و آرزوهاى دور و دراز است ، ناگهان مرگ به سراغ تو مىآيد و قبر ، صندوق اعمال تو خواهد بود . كسى كه در به دست آوردن ثروت و قدرت دنيوى كوشا باشد و از معنويّت و ارزش‌هاى روحانى غافل بماند ، به‌جاى رسيدن به يك دنياى آبادو سالم ، يك زندگى ناخوش نصيب او مىشود و به درد چه كنم چه كنم ، مبتلا مىگردد . زندگى براى چنين كسى تنگ مىشود و همواره بايد با عسرت و بدبختى و سختى ، امور زندگى را بگذارند و اين در حالى است كه در بسيارى از موارد ثروتمند هم شده است ، ولى زندگى خوش و خرّم ندارد . وَ مَنْ أَعْرَض‌َعَنْ ذِكْري فَإِنَّ لَهُ مَعيشَة ضَنْكاً وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَة أَعْمي « 2 » و هر كس از ياد من روى گردان شود ، زندگى ( سخت و ) تنگى خواهد داشت ؛ و روز قيامت ، او را نابينا محشور مىكنيم !

--> ( 1 ) . ديوان الإمام على ، ص 312 ( 2 ) . طه / 124