--> معروف است . از جمله حديث بلندى كه سيوطى در كتاب الدّر المنثور از ابن مردويه نقل مىكند . در آخر حديث آمده است : رسول خدا بيرون آمد و به آن شخص گفت : آيا كسى به تو چيزى داد ؟ پاسخ داد : بلى . فرمود : چه كسى ؟ عرض كرد : آن مرد كه ايستاده است . پرسيد : وقتى آن چيز را به تو داد در چه حالتى قرار داشت ؟ گفت : در حالت ركوع بود . پيامبر در اين لحظه تكبير گفت و فرمود : هر كس خدا و رسول او و كسانى را كه ايمان آورده‌اند به ولايت برگزيند ، از حزب الله است كه چيره مىگردد . مانند اين حديث در اسباب النزول واحدى وارد شده است . احاديث فراوان ديگرى از اين قبيل وجود دارد كه همگى حاكى از اين حقيقت است كه جملهء « و هم راكعون » در آيهء ولايت ، حال است و مراد از ركوع هم ، همان ركوع معروف است و دلالت بر اين مطلب مىكند كه مراد ، تعيين اميرالمؤمنين به اين اوصاف است . هم‌چنان كه هيچ ترديدى نيست كه مفسّرين اين آيه را مختصّ اميرالمؤمنين دانسته‌اند ؛ زيرا تفسير آنان بر مبناى همين روايات و امثال آن است . از اين گذشته ، استفاده از صيغهء جمع در مورد اميرالمؤمنين كه فرد است ، براى بزرگ‌داشت مقام آن حضرت است و اشاره به اين نكته دارد كه اميرالمؤمنين به منزلهء تمام مؤمنين نمازگزار و صدقه دهنده مىباشد ؛ زيرا او رئيس مؤمنان و از مهم‌ترين عوامل ايمان و نيكوكارىهاى آنان است . هم‌چنان كه رسول خدا در جنگ خندق به اين نكته اشاره فرمود كه « تمام ايمان در برابر تمام شرك قرار دارد . » زمخشرى نيز فايدهء استعمال صيغهء جمع را در اين جا ، تشويق مردم به چنين كارى دانسته است و معتقد است كه اين آيه روشن مىسازد كه مؤمنين بايد چنين خصلتى داشته باشند و به نيكى و خيرات تا اين حد علاقه‌مند باشند . ( دلائل الصدق لنهج الحق ، ج 4 ، صص 299 - 313 با تلخيص )