مكنيد ، مانند كسى كه مالش را براى خودنمايى به مردم ، انفاق مىكند و به خدا و روز بازپسين ايمان ندارد . پس مَثَلِ او همچون مَثَلِ سنگ خارايى است كه بر روى آن ، خاكى [ نشسته ] است ، و رگبارى به آن رسيده و آن [ سنگ ] را سخت و صاف بر جاى نهاده است . آنان [ رياكاران ] نيز از آن چه به دست آورده‌اند ، بهره‌اى نمىبرند و خداوند ، گروه كافران را هدايت نمىكند . علامهء طباطبايى ( قدس سره ) مىفرمودند : ببينيد ! اين اعمال فى نفسه بسيار با ارزش است ، جان دادن در راه خدا ، يك عمر خدمت به مردم ، آموختن قرآن ، نماز خواندن ، امّا چون رنگ خدايى و خلوص ندارد ، نه تنها بهشت را به دنبال نمىآورد ، كه خود موجب ورود به جهنّم خواهد شد . لذا بايد به كارها رنگ خدايى داد و آن را با خلوص همراه كرد تا ارزش پيدا كند . امام صادق ( ع ) در روايتى مىفرمايند : « مَنْ أَرَادَ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ بِالْقَلِيلِ مِنْ عَمَلِهِ أَظْهَرَ اللَّهُ لَهُ أَكْثَرَ مِمَّا أَرَادَ وَ مَنْ أَرَادَ النَّاسَ بِالْكَثِيرِ مِنْ عَمَلِهِ فِى تَعَبٍ مِنْ بَدَنِهِ وَ سَهَرٍ مِنْ لَيْلِهِ أَبَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَّا أَنْ يُقَلِّلَهُ فِى عَيْنِ مَنْ سَمِعَه » « 1 » هر كه با عمل اندكش ، خداى عزّ و جل را قصد كند ، خدا هم بيش‌تر از آن چه قصد كرده برايش نمايان سازد ، و هركه با عمل بسيار و رنج تن و بيدارى شبش ، مردم را قصد كند ، خداى عزّ و جل عملش را در نظر شنوندگان كم جلوه دهد .

--> ( 1 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 296 .