وقتى وضعيّت لباس و خوراك آن حضرت اين‌گونه است ، چطور مىتوان پذيرفت كه انگشترشان چنان قيمتى داشته است ؟ اخلاص ، سرّ ارزش عمل سؤالى كه در اين جا پيش مىآيد ، اين است كه صدقه دادن چنين انگشتر كم ارزشى چطور مىتواند موجب چنين فضيلتى براى آن حضرت شود ؟ استاد بزرگوار ما ، علامهء طباطبايى ( قدس سره ) در درس اخلاقشان در اين زمينه مىفرمودند : اكسير چيزى است كه اگر به مس بزنند ، طلا مىشود و من نمىدانم چنين چيزى واقعيّت دارد يا خير ، امّا من اكسيرى را سراغ دارم كه اگر به چيز بىبهايى هم زده شود ، به اندازهء هستى ارزش پيدا مىكند . بعد همين آيهء « ولايت » را مثال مىزدند كه اميرالمؤمنين ( ع ) براى اين كه فقيرى مأيوس از خانهء خدا خارج نشود ، در ركوع انگشتر كم‌ارزش خود را صدقه دادند ، امّا چون خلوص در اين عمل بود ، به اندازه‌اى ارزش يافت كه آيهء « ولايت » نازل شد ؛ آيه‌اى كه ارزش آن نه فقط از دنيا ، كه از عالم ملكوت و بهشت و هر چه در آن است ، بالاتر است . بعد مىفرمودند : امّا در نقطهء مقابل ، اگر چيز با ارزشى باشد ، امّا اكسير خلوص و رنگ خدايى به آن نخورد ، پرِ كاهى هم ارزش ندارد . سپس روايتى را در اين زمينه نقل كردند كه بنده‌اى را روز قيامت مىآورند كه مىگويد : من براى رضاى خدا نماز خواندم . به او گفته مىشود : تو نماز خواندى تا بگويند فلانى چه