عربى ، كلمهء « إنَّما » مفيد حصر است ؛ يعنى علاوه بر اين كه مىگويد : على ( ع ) ، ولى الله است ، مىگويد : غير از او كسى ديگر نمىتواند صاحب چنين منصبى باشد و خود را خليفهء مسلمين بپندارد . البته ساير معصومين ( ع ) نيز ، چون از نور پيامبر ( ص ) و اميرالمؤمنين ( ع ) منشعب شده‌اند ، داراى اين ولايت هستند و در حقيقت ، ولايت مذكور در اين آيه منحصر به پيامبر ( ص ) و دوازده امام ( ع ) است . مطالبى كه ذيل آيهء « مباهله » گذشت ، گواه بر اين مطلب است . نكتهء ديگرى كه پس از اين آيه آمده ، تعريف و تمجيد از شيعه است . قرآن شريف مىفرمايد : وَ مَنْ يَتَوَلَّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الَّذينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْغالِبُون « 1 » و هر كس خدا و پيامبر او و كسانى را كه ايمان آورده‌اند ، ولىّ خود بداند [ پيروز است ؛ چرا كه ] حزب خدا همان پيروزمندانند . پيروزى حزب الله و شيعه دو معنا مىتواند داشته باشد . يكى اين كه شيعه حق است و حق طبق آيهء شريفهء وَ قُلْ جاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْباطِلُ إِنَّ الْباطِلَ كانَ زَهُوقاً « 2 » در مقابل باطل پيروز خواهد شد . شيعه ، آيهء « ولايت » دارد ، آيهء « تطهير » دارد و با وجود چنين ادلّه‌اى ، هيچ باطلى نمىتواند در مقابل آن

--> ( 1 ) . مائده / 56 . ( 2 ) . اسراء / 81 .