انگشترشان را به عنوان صدقه به او دادند . آيهء شريفه بر پيامبر ( ص ) نازل شد ، در حالى كه پيامبر ( ص ) به همراه عده‌اى از يهوديان در منزل تشريف داشتند : إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلاة وَ يُؤْتُونَ الزَّكاة وَ هُمْ راكِعُون « 1 » ولى شما ، تنها خدا و پيامبر اوست و كسانى كه ايمان آورده‌اند ، همان كسانى كه نماز برپا مىدارند و در حال ركوع زكات « 2 » مىدهند . پيامبر همراه با يهوديانى كه در منزل ايشان بودند ، به سمت مسجد به راه افتادند كه سائلى را ديدند كه در حال خروج از مسجد بود . از او پرسيدند : آيا كسى به تو چيزى داد ؟ در جواب ، با اشاره به اميرالمؤمنين ( ع ) كه در حال نماز بود ، گفت : بله ، همان نمازگزار . « 3 » به اتّفاق علماى شيعه و مشهور ميان اهل سنّت ، اين آيه در شأن اميرالمؤمنين ( ع ) نازل شده است و به هيچ وجه قابل شبهه و خدشه نيست . « 4 »

--> ( 1 ) . مائده / 55 . ( 2 ) . صدقه نيز نوعى زكات است ، البته زكات مستحب . ( 3 ) . الأمالى ( للصدوق ) ، ص 124 . در برخى از روايات آمده است كه اميرالمؤمنين حلّه‌اى را كه نجّاشى به پيامبر هديه كرده بود و پيامبر هم آن را به اميرالمؤمنين اهدا نموده بودند ، به آن فقير دادند . ( الكافى ، ج 1 ، ص 288 ) ( 4 ) . ن . ك : بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار ، باب فى نزول آيهء إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ فى شأنه ، ج 35 ، صص 183 - 206 ؛ إحقاق الحق و إزهاق الباطل و ملحقّات آن ، ج 2 ، صص 399 - 415 ؛ ج 3 ، صص 502 - 512 و ج 14 ، صص 2 - 31 و ج 20 ، صص 2 - 22 و ج 22 ، صص 73 - 74 و ج 30 ، صص 35 - 42 .