سخن ناشر همواره در جوامع بشرى انسان‌هايى زندگى مىكرده‌اند كه گرچه داراى ظاهرى سالم بوده‌اند ، ولى نوعى تفاوت آشكار در اعمال و رفتار آنان نسبت به كردار رايج و متعارف افراد عادى جامعه وجود داشته است . اين‌گونه افراد كه در همهء جوامع بشرى و در ميان پيروان همهء اديان و مذاهب ، حضور داشته و دارند ، بيش از حدّ متعارف در امور معمولى - اعم از مادّى و معنوى - سخت‌گيرى مىكنند ؛ به همه چيز شكّ دارند ، به كسى اطمينان نمىكنند و در بسيارى از امور زندگى كارهاى خود را با ترديد انجام مىدهند . به اين افراد كه متأسّفانه در جامعهء اسلامى و حتّى در ميان شيعيان نيز يافت مىشوند ، افراد « وسواسى » گفته مىشود . وسوسه و وسواس نوعى بيمارى و به عبارتى شايد بدتر از سرطان است . بر همين اساس بحث دربارهء آن ، براى كسانى كه دچار اين بيمارى شده‌اند و در حقيقت شيطان بر آنها مسلّط شده ، بسيار ضرورى است ؛ زيرا وسواس باعث مىشود دين و دنياى افراد مبتلا به آن و اطرافيان آنان ، در مخاطرهء عجيبى واقع شود و حتّى زندگى روزمره براى آنها سخت گردد . بنابراين وسواسى بايد به خدا پناه ببرد و به فكر درمان خود باشد . از آنجا كه دين مبين اسلام ، هيچ‌يك از معضلات و مشكلات بشرى را بىپاسخ نگذارده و حتّى براى اصلاح موارد بسيار جزئى هم راهكار ارائه كرده است ، درمان وسواس را نيز رها نكرده و براى آن راهكارهاى عملى و مفيدى دارد .