« معوّذتين » معروف است . سوره‌ى اوّل سوره‌ى فلق است كه پروردگار عالم يك مرتبه به ما دستور پناه بردن به خدا داده است ، امّا در موارد پناه جستن از خداوند چهار مطلب خيلى مهم بيان مىفرمايد : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ وَ مِنْ شَرِّ غاسِقٍ إِذا وَقَبَ وَ مِنْ شَرِّ النَّفَّاثاتِ فِى الْعُقَدِ وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَد به نام خداوند بخشنده‌ى مهربان . بگو : « پناه مىبرم به پروردگار سپيده‌ى صبح ، از شرّ تمام آن چه آفريده است ؛ و از شرّ هر موجود شرور هنگامى كه شبانه وارد مىشود ؛ و از شرّ آنها كه با افسون در گره‌ها مىدمند و هر تصميمى را سست مىكنند ؛ و از شرّ هر حسودى هنگامى كه حسد مىورزد . در اين سوره‌يك مرتبه به خداوند پناه مىبريم ، امّا از چهار چيز خيلى مهم . امّا در سوره‌ى ناس ؛ سه مرتبه به خدا از يك چيز پناه مىبريم . خداوند مىفرمايد : سه مرتبه پناه ببر از شرّ يك چيز و آن هم چيزى جز خنّاس نيست : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ مَلِكِ النَّاسِ إِلهِ النَّاسِ مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنَّاسِ الَّذى ) يُوَسْوِسُ في صُدُورِ النَّاسِ مِنَ الْجِنَّة وَ النَّاس به نام خداوند بخشنده‌ى مهربان . بگو : « پناه مىبرم به پروردگار مردم ، به مالك و حاكم مردم ، به خدا و معبود مردم ، از شرّ وسوسه‌گر پنهان‌كار ، كه در درون سينه‌ى انسان‌ها وسوسه مىكند ، خواه از جنّ باشد يا از انسان . گاهى آن خنّاس انسى يا جنّى ، خود انسان است كه وسوسه‌گر خود مىشود و وسواسى