دخالت و تصرّف در شؤن اجتماعى را ندارد و در حقيقت احدى ولايت ندارد مگر خداوند متعال و يا كسى كه از ناحيهء خداوند منصوب باشد و لذا در زمان غيبت امام معصوم عليه السلام ، اگر كسى بخواهد در شؤن حكومت و ولايت تصرّف كند ، بايد مأذون از سوى ولىّ فقيه باشد و عمل وى مورد تنفيذ رهبرى حكومت اسلامى قرار گيرد و از اين جهت در نظام مقدّس جمهورى اسلامى بر اساس اصول قانون اساسى كشور ، مناصب رئيس قوهء مجريه و رئيس قوهء قضائيه به صورت مستقيم و قوهء مقنّنه بواسطهء شوراى نگهبان از سوى مقام معظّم رهبرى و ولىّ فقيه مورد تنفيذ قرار مىگيرد و بدون تنفيذ او ، هيچيك مشروعيّت ندارند . « ولايت مطلقه فقيه » يعنى همانكه استاد عظيم‌الشأن ما ، حضرت امام خمينى - اعلى اللَّه كلمته - فرمودند كه « حكومت كه شعبه‌اى از ولايت مطلقه رسول‌اللَّه صلى الله عليه و آله است يكى از احكام اوّليه اسلام است و مقدم بر تمام احكام فرعيّه حتى نماز ، روزه و حج است . . . و مىتواند هر امرى را چه عبادى و چه غير عبادى كه جريان آن مخالف مصالح اسلام است تا مادامى كه چنين است جلوگيرى كند . . . » « 1 » و به تعبير ديگر ايشان « اگر اختيارات حكومت در چارچوب احكام فرعيهء إلهيه است بايد عرض كنم كه حكومت الهيه و ولايت مطلقه مفوّضه به نبىّ

--> ( 1 ) - / صحيفهء نور ، جلد 20 ، ص 171 .