مشورت هم در عرض احكام شرعيهء إلهيّه و يا على رغم آن نمىتواند باشد بلكه بايد در مسير عمل به احكام شرعيهء الهيه باشد ، يعنى هم مشورت و هم رأى اكثريت در حريم امورى كه دين ، تكليف آن را روشن كرده نيست و اگر هم بشود از هيچ حجّيتى برخوردار نيست و لذا نبى اكرم صلى الله عليه و آله كه مخاطب آيهء شريفه و مأمور به مشورت با مسلمين است در امر نبوت و رسالت با كسى مشورت نمىفرمود يا آن امور الهى و وحيانى را به رأى اكثريت و در معرض انتخابات مردمى نمىگذاشت چرا كه دين از جانب حضرت حق تعالى است و مكلّفين بايد تابع باشند بلكه همانگونه كه گفته شد اين خطاب مربوط به جنبهء حكومتى و زعامت آن بزرگوار بوده است كه مأمور به مشورت با مسلمين شده‌اند و اين هم يكى ديگر از نقشهاى مردم در حكومت است كه در نكتهء قبل وعده كرديم كه به آن اشاره كنيم . بنابراين نقش مردم در حكومتِ دوران غيبت بر دو محور اساسى است : اوّل : رأى به خبرگان كه مصداق ولىّ فقيه را شناسايى كرده و تشخيص مىدهند و فى الواقع اين مردم هستند كه به صورت غير مستقيم ، رهبر جامعهء اسلامى را كشف كرده و تشخيص مىدهند . دوّم : مشورت دادن و مساعدت نمودن و معاضدت كردن ولىّ فقيه هم « به صورت مستقيم » از طُرق مختلف مشاركتهاى سياسى و حفظ اتحاد و حضور در صحنه و تبعيت از ولايت مطلقه و ابراز رأى در موارد