و يا فعليّت حكومت به انتخاب مردم مىباشد و از طرف خدا و ائمه عليهم السلام فقط شرائط منتخب تعيين شده است » نيز سخنى نادرست و غير موجّه است چرا كه معناى اين سخن آن است كه ولايت فقيه امرى « اقتضائى » باشد و اين امر اقتضائى « فعليّت » پيدا نمىكند مگر با انتخاب مردم كه موجب جلب مساعدت و همكارى آنها در امر حكومت و اجراى قوانين و اوامر و نواهى نظام مىشود ، در حالى كه اين استدلال به كلى نادرست است و از خلط بين « إعمال ولايت » و « فعليّت ولايت » سرچشمه مىگيرد و به بيان ديگر آنچه منوط به مساعدت مردم كه ناشى از امر انتخاب است ، مىباشد ، إعمال ولايت است و فرق است بين إعمال ولايت با اصل ثبوت و فعليّت ولايت . البته ما در نكتهء اوّل در پايان هر دو استدلال براى انتصابى بودن ولايت فقيه ، نقش مردم در حكومت را مورد اشاره قرار داديم و در نكتهء بعد به نقش ديگر مردم در حكومت نيز اشاره خواهيم كرد .