امام صادق عليه السلام به « عذافر » فرمود : « شنيده‌ام با « ربيع » و « ابوايوب » - / از نزديكان منصور دوانيقى - / معامله مىكنى ، چگونه هستى وقتى كه در گروه همكاران ستمگران ( اعوان الظلمه ) توراصدا كنند ؟ » « عذافر » ناگاه به خود لرزيد ، امام عليه السلام كه حالت سخت او را ديد ، فرمود : عذافر ! به آنچه خداوند مرا ترسانيده است تو را ترساندم ، ( از خودم نبود ) ، از آن پس عذافر تا زنده بود مهموم و غصه دار بود » . « 1 » امام صادق عليه السلام فرمود : « از خدا بترسيد و دينتان را با زهد و تقوى حفاظت كنيد ، و به وسيلهء « تقيه » و بىنيازى به وسيلهء خداوند از نزديكان خليفه ، تقويتش نماييد ، كسى كه در برابر نزديكان حاكم و ساير مخالفين دينش ، به خاطر دنيايشان خضوع و كرنش كند خداوند او را ذليل مىنمايد و بر او غضب نموده او را به خودش وا مىگذارد » . « 2 » « . . . اگر به چيزى از دنياى آنها دست بيابد خداوند بركت آن را سلب مىكند و اگر آن را به راه خدا چون حجّ و آزادى بردگان و هر گونه نيكى به كار اندازد خداوند از او قبول نمىكند و اجرى به او نمىدهد » . « 3 » ابن ابى يعفور مىگويد : « نزد امام صادق عليه السلام بودم كه يكى از اصحاب وارد شده عرض كرد : فدايت شوم گاهى يكى از ماها گرفتار تنگى معيشيت مىشود ، از طرف حكومت كارگر مىخواهند كه در كارهاى

--> ( 1 ) - 3 / 42 ابواب « ما يكتسب » به وسايل ج 12 . ( 2 ) - اين جمله ، حكايت از بزرگترين عذاب مىكند ، اگر كسى از نظر خداوند افتاد و خداوند ديگر به او اعتنايى ننمود و او را به خودش واگذارد ديگر نمىتواند خود را از مهالك جسمى و روحى نجات بخشد و زندگيش پر از اشتباهات خواهد بود . ( 3 ) - 4 / 42 به سند معتبر .