موسى بن جعفر عليه السلام پيش آمد . « 1 » به هر حال از داستان معلى بن خنيس و هشام بن حكم و برخى صحابهء بزرگ ديگرى هم كه در اثر رعايت نكردن « تقيه » موجب گرفتارى خود و حساسيت بيشتر خلافت ، نسبت به امام عليه السلام مىشدند ، و در نتيجه كارهاى اهمّ ناتمام مىماند . اين نكته كاملًا مشهود است كه منظور از « تقيه » تحصيل يك پوشش امنيتى مىباشد كه ياوران امام گرفتار نشوند ، نه اينكه جزو گروه مخالف شوند و يا اعتزال انتخاب كنند و در گوشهء اجتماع ، خاصيت ناظر داشته باشند . تعبير پوشش امنيتى را از امام صادق عليه السلام ياد گرفته‌ام كه مىفرمايد « التقيه ترس المؤمن و التقيه حرز المؤمن » . « 2 » در روايات ما از روش على بن يقطين و محمد بن اسماعيل بزيع بسيار تمجيد شده است كه در باطن با امام عليه السلام بودند و در ظاهر سعى مىكردند با روش خود ، اطمينان خليفه را جلب كنند و بتوانند به نفع شيعه خدمات

--> ( 1 ) - رجال ابو على 323 به نقل از رجال كشى . البته احاديث بسيارى در فضيلت هشام وارد شده است . ليكن منافات ندارد كه روى رعايت نكردن شرايط زمان ، و تمايل به همان روشى كه در زمان امام صادق عليه السلام داشت موجب گرفتارى خود و سوءظن حكومت به امام عليه السلام شده باشد . با اين وصف من اين مطلب را به صورت احتمال ذكر مىكنم ، و چون از متن حادثه دوريم از قضاوت قطعى معذوريم . ( 2 ) - تقيه سپر مؤمن و پوشش حفاظتى اوست 24 / 6 امر به معروف وسائل ج 11 حديث معتبر .