رهبر واحد در احاديث امامت و مناظرات اصحاب ائمه عليهم السلام با مخالفين ديديم كه يكى از فوائد بزرگ امام حل اختلافات مذهبى مىباشد . و روشن است كه اين فائده در صورتى است كه رهبر يك نفر باشد نوعاً در مورد تعدد رهبر ( هر چند متدين باشند ) اختلافات از ميان نمىرود . و در مورد شخص امام عليه السلام كه اختلافات سليقگى و تشخيصى مورد ندارند باز هم به جهات ديگرى از جمله حفظ مركزيت قدرت براى اداره اجتماع ، يك امام تعيين شده است . در روايات ما آمده است كه در يك زمان دو امام نمىشود « 1 » در غير امام عليه السلام كه اساساً اختلافات درك و سليقه ، موجب بروز اختلافات تازه‌اى در ميان مسلمانان خواهد بود و رهبر الهى كه مهمترين فوائد او ايجاد اتحاد ميان مسلمانان و ايجاد قدرت متشكل واحد است خود به يك منبع اختلاف تبديل خواهد شد . و تنها خاصيت او مسئله فتوا خواهد شد آن هم براى عده‌اى خاص در برابر عده‌اى ديگر كه مقلد يك رهبر ديگر خواهند بود قهراً هر كدام احتياج به دستگاهى جدا و در برابر هم خواهند شد .

--> ( 1 ) - / . . . « قلت يكون امامان ؟ قال لا ، الّا واحد هما صامت » پرسيدم دو امام مىشود فرمود نه ! مگر اين كه يكى ساكت باشد . ( يعنى حكومت بالفعل نداشته باشد چون حضرت حسين عليه السلام در زمان امام حسن ) اصول كافى « باب » ان الارض لا تخلو من حجة حديث اول