كسى را كشته باشد و مالى نگرفته باشد حتما او را بكشند و اولياء مقتول نمىتوانند عفو كنند ، و اگر عفو نمودند بانظر امام لازم است كه او را بكشند زيرا محارب بوده است . و اگر كسى را كشت و مال هم گرفت لازم است اولا مال را پس دهد و سپس به جرم دزديش دستش بريده شود ( چهار انگشت دست ) و سپس كشته شده و به دار آويخته شود ، و اگر مالى گرفته ولى كسى را نكشته و حتى مجروح هم نكرده باشد ، دستش بريده شده و تبعيد مىشود . و اگر زخم زده ولى نكشته و مالى هم نگرفته باشد بايد قصاص جنايتش گرفته شده و سپس تبعيد شود و همچنين اگر زخم نزده و مالى نگرفته باشد واجب است كه تبيعيد شود . و آن گاه به مردم آن شهر نوشته مىشود كه بدانند او محارب است و تبعيدى حكومت اسلام ، تا با او هم غذا نشوند و معامله و هم نشينى نكنند . . . « 1 » « محارب هر كسى است كه براى ارعاب مردم و قصد فساد اسلحه بكشد و يا به اين قصد آماده كند ، درخشكى يا دريا ، شهر يا بيرون شهر ، شب يا روز ، و با تحقق آن چه گفتيم . ديگر لازم نيست كه ثابت شود وابسته به بيگانه است يا نه ، و يا با اساس حكومت مخالف است يا نه . مرد و زن هم در اين مسئله فرق نمىكنند . حاكم شرع خود مختار است كه محارب را بكشد يا به دار آويزد يا تبعيد نمايد و يا دست و پايش را به طور مخالف هم ( يكى از راست و ديگرى از چپ ) ببرد ولى بهتر است كه ملاحظه جنايت را نموده حكمى متناسب با آن انتخاب كند . . . محارب رازنده بدار مىآويزند و نبايد بيش از 3 روز

--> ( 1 ) - / النهاية تأليف شيخ طوسى قده ، ص 720 .