مقدمه در سال 1343 ه ش كه رهبر كبير انقلاب اسلامى حضرت امام خمينى قدس سره از طرف رژيم طاغوتى پهلوى از كشور اسلامى ايران تبعيد گشته ، حوزه علميه قم كه پرچمدار اين قيام مقدس بود به مدت دو هفته تعطيل گرديد كه اين دوران تعطيلى فرصت بيشترى براى علماء و روحانيون مبارز به وجود آمد تا به تئورى حكومت اسلامى بيش از پيش بپردازند . در اين دوران سخت مبارزه استاد بزرگوار ما حضرت آيت الله العظمى گرامى قمى كه از اساتيد انقلابى و مبارز حوزه علميه قم به شمار مىآمد و خود شاگردان مورد عنايت حضرت امام خمينى قدس سره بود در پى نوشتن كتابى افتاد كه بتواند به نوعى مسئله حكومت اسلامى و رهبرى آن را مناسب همان زمان باشد مطرح نمايد . كه به كتاب آقاى ابوالاعلى امودودى به نام نحوالدستور الاسلامى برخورد نمود و چون كتاب مذكور را براى اين منظور مناسب ديد لذا به ترجمه آن با نام قانون اساسى در اسلام همت گمارد و در ترجمه و پاورقى كتاب مذكور مسائلى تحت عنوان لزوم حكومت اسلامى و ولايت فقيه را مطرح كرد كه به شدت باعث عصبانيت ساواك گرديد كه در چاپ‌هاى بعدى مطالب مذكور از