فضائل را نداند و يا اشتباهاً بر خلاف آن معتقد شود سنى نمىشود . شيعه‌اى است كه اشتباه كرده و بايد روشنش ساخت و اگر روشن نشد بايدگفت از نظر علمى اشتباه كرده است و بى اطلاع مىباشد ، نه اين كه اهانت شود و سنى و وهابى خوانده شود . البته كسى هم كه عقيده‌اى بر خلاف واقع و لا اقل بر خلاف عموم دارد نبايد آن عقيده را در سطح اجتماع طورى پياده كند كه موجب نزاع واختلاف شود و به اصطلاح ما اقلا بايد « روشنگر تطبيقى » باشد . روش شخص محقق نبايد طورى باشد كه اخلال در وحدت اسلامى به خصوص در فرصتهاى حساس نمايد . و هر چند عقيده خود را صحيح واعتقاد ديگران را باطل بداند بايد به اين نكته هم توجه كند كه اين اعتقاد باطل ( بفرض ) ديگران ، يك انحراف در اعتقاد اصيل اسلامى نيست ، و فى المثل اگر مردم معتقد باشند كه امام همه چيز حتى تعداد الكترونها را هم مىداند و فرض كنيم اين عقيده اشتباه باشد اشتباه در اعتقاد اصيل اسلامى نيست كه موجب كفرمردم گردد و يا زيانى به اسلام و مسلمين داشته باشد . اگر مردم معتقد باشند كه على عليه السلام مىدانسته همان شب 19 رمضان و آن هم در محراب مسجد كشته مىشود و يا معتقد باشند كه امام حسين عليه السلام از پيش مىدانست كه در همان نقطه خاص زمين كربلا كشنه مىشود و فرض كنيم كه اين عقيده هم خلاف ادله و نصوص مذهبى باشد ، ولى چه ضررى ازاين عقيده بر اسلام و مسلمين وارد مىشود كه ما مجبور شويم براى دفع ضرر مزبور يك اختلاف تازه‌اى بياندازيم ؟ ! اگر هدف اين است كه شبهات افكار تحصيل كرده نسل روز را بر طرف كنيم مىتوانيم به طورى توضيح دهيم كه منجر به اين همه