آنچه در اين قسمت از بحث به دست آمد اين بود كه : 1 - امامت بهره ور ساختن كليه استعدادهاى انسانى بوده مايه تكامل فرد و اجتماع و حفظ دين و قانون مىباشد و نظام اجتماعى را به طور صحيح اداره مىكند . 2 - امامت و رهبرى ، هميشه مورد توجه بوده و در احاديث و مناظرات اصحاب اوليهء ائمه عليهم السلام و همهء شيعه و فلاسفه ، از مهمترين مباحث بوده است . 3 - تعبير امامت از كلمه حكومت و مانند آن ، به واقعيت رهبرى صحيح ، نزديك‌تر است . 4 - پيامبران هم امام و رهبر بوده‌اند . ولى اينها همه را بايد مقدمه‌اى براى ورود در بحث دانست . بحث‌هاى ديگرى كه اينك مورد توجه قرار مىدهيم : 1 - چرا ما شيعه معتقديم رهبر بايد از طرف خدا معين شود ؟ 2 - حوزه حكومت امام تا چه اندازه وسعت دارد : مكانها و زمان‌ها و جهات گوناگون رهبرى . 3 - رهبرى اصيل و رهبرى بالاضطرار . 4 - رهبر الهى چگونه بر مشكلات اجتماعى پيروز مىشود ؟ 5 - سياست ائمه عليهم السلام در حفظ پيروانشان در محيطهاى مخالف چگونه بوده است ؟ 6 - علم و ساير شرايطى كه براى امام لزوم دارد ؟ 7 - وظايف امام . 8 - سيرى در تاريخ رهبرى الهى اسلامى .