عاشورا خودش طلبه‌ها را جمع مىكرد ، مىرفت ميان آنها سينه مىزد . و مثل هر شيعهء ساده و بىپيرايه‌اى عزادارى مىكرد . قم هم كه بود در زمان مرجعيت شبيه همين كارها را داشت در جلو . . . از مدرسه فيضيه و مسير دارالشفاء و خيابان به طرف صحن حضرت معصومه عليهالسلام حركت مىكرد . در مورد آقاى بروجردى من خودم يادم هست كه ايشان از مدرسهء فيضيه ، جلوى عزاداران حركت كرده و از طرف دارالشفاء ، داخل صحن آستانه مىآمد . مرحوم حاج شيخ عبدالكريم حائرى شهريهء طلبه‌هاى ايرانى را در زمان ميرزاى بزرگ از طرف مرحوم ميرزاى شيرازى مىدادند . پول زيادى بود . با اين وجود در همهء اين مدت يك عباى نو براى خود نخريد و هميشه با همان عباى مندرس بود . اين يعنى همان تمرين عملى كه عرض كردم . اما تمرين فكرى ، با خواندن زيارت‌نامه‌هايى مانند « جامعهء كبيره » ، « دعاى ندبه » و « عهد نامه » است . حتىالامكان نبايد ميان جملات زيارات ، حرف ديگرى زد ، چون تمرين فكرى لازم را برهم مىزند . سند اين دعاها محتواى آنهاست . اينها از باب « قضايا قياساتها معها » است ، يعنى نيازى به سند ندارند . آفتاب آمد دليل آفتاب * گردليلت بايد از وى رو متاب