خودشان بيرون بيايند ، چون اصلًا كسى سراغ ايشان نمىرفت . امام اين وضعيت اسفبار را با حضور خود در ميان مردم جبران مىكردند . اينكه نوشته‌اند امام سجاد عليه السلام از بازار عبور مىكردند ، ديدند كه قصابى سر گوسفندى را مىبرد ؛ از او پرسيدند آيا به او آب داده بودى يا نه ؟ و يا ديگر حكايتهايى كه از آن حضرت نقل شده است همه به خاطر اين بوده كه با گفتگو و حضور فعال در كوچه و بازار مردم را متوجه غفلت خودشان كنند . امام مىخواست از طريق يادآورى ماجراى كربلا ، مردم را بيدار كند و بيشتر از اين هم در آن زمان ممكن نبود . گاهى هم دعاهايى را به كسانى تعليم مى داد تا با زبان دعا معارف شيعى را زنده نگهدارد . فقط در دوران امامت حضرت امام محمد باقر و امام صادق عليهمالسلام قدرى گشايش بود . آن هم نه در همهء سالهاى حيات آن بزرگواران چون همه شنيده‌ايم كه كسى مىخواست در مورد مسأله‌اى كه برايش پيش آمده بود از امام استفسار كند ، هر چه كرد نتوانست به امام صادق عليه السلام دست پيدا كند . آخر مجبور شد در شكل ميوه فروش به در خانهء امام برود و مشكل خود را با آن حضرت در ميان بگذارد . غيبت براى همهء امامان ما بوده است ، به اين معنا كه آن بزرگواران همه درحصر و حبس بودند . بعضى كمتر ، بعضى بيشتر . حتى امام رضا