نداده‌ايم سخت است . مثلا اينكه اگر كسى از سوراخ ديوار به درون خانه‌اى نگاه كند ، صاحبخانه حق دارد چشم او را كور كند ، هر چند با قيد اينكه اگر نهى از منكر اثر نكرد ، در حال حاضر چه قدر قابل پذيرش و عمل است . همان‌ها كه مىگويند ما درد دين داريم ، تا چه اندازه آمادگى عمل به اين گونه احكام را دارند . آن وقت مىآييم و مىگوييم كه خير ، اين احكام طور ديگرى هستند و بايد آنها را با زمانه وفق داد . يا اشتباهى بما گفته شده است . اينست يا ما از واقعيتهاى دين خيلى فاصله گرفته‌ايم ؟ مثلًا هنوز كسانى هستند كه باور ندارند جمع ثروت فى حد ذاته منع قانونى ندارد ، اينها ممكن است با تمسك به آياتى مانند « . . . كى لا يكون دولهء بين الاغنياء منكم » و يا آيهء كنز : « والذين يكنزون الذهب و الفضّهء و لا ينفقونها فى سبيل الله فبشّرهم به عذاب اليم » بخواهند خط و مشى ديگرى در جامعه ترسيم كنند . اما حقيقت دين چيز ديگرى است و ما مىخواهيم همهء اين حقايق را با حال و هواى خودمان مطابق كنيم . جمع ثروت در نبوت اسلام منع قانونى ندارد ليكن در سيرهء امامتى اسلامى معمولًا تحقق پيدا نمىكند . در روايتى كه هم نعمانى در كتاب الغيبه و هم شيخ صدوق در اكمال الدين آن را نقل كرده‌اند آمده است كه : « خداوند پيش از ظهور آن