اصلى را متوجه آن موجودات با ارزش ، مى دانند و از همين رو گفته اند : خدا به وسيله آن موجودات با ارزش ، ديگران را آفريد و به خاطر آن موجودات با ارزش چيزهاى ديگر را ايجاد كرد . در مثالى كه زدم ، اتوبوس و زيارت آقا على بن موسى الرضا - عليه السلام - قدمهاى قبلى گر چه معلول زيارت نيستند به علت فاعلى ليكن معلولند به علت غايى . در بحث خودمان كه بحث خلقت است ديگران معلول وسايط اند هم نحو علت فاعلى و هم به نحو علت غايى ، يعنى خداوند عالم را ايجاد كرد براى اينكه مىخواست از اين عالم موجودى خداگونه بيرون بيايد . به عبارت ديگر تا موجودات در اين عالم به كمال برسند تا دوباره متصل به خدا شوند . اگر چه اين موجودات خداگونه ممكن و خداوند واجب است ، ولى نمونهء اعلاى الوهيت در عالم امكان هستند . معناى « منه المسير واليه المصير » هم همين است كه از خدا شروع شده ايم و دوباره مى خواهيم به خدا برسيم . هدف خلقت اين است كه در حقيقت خداگونه درست شود . يعنى بى نهايت ممكن ، همان طورى كه بى نهايت واجب داريم . در برخى از دعاهاى ماه رجب ، تعبيرهاى جالبى وارد شده است ، كه توجه به آنها در روشنتر شدن آنچه كه بيان شد مفيد است - اگر چه گاهى بعضى از آقايان به اين دعاها ايراد مى گيرند ،