رضايت و شفاعت اهل‌بيت ( ع ) اين سلسله تعبيراتى كه خوانديم مربوط به ولايت در طول ولايت حضرت حق است و هيچ منافاتى با خالقيت و لازميت خدا ندارد ، ولى ظاهر بعضى روايات چيز بالاترى است مثل آن جمله كه در آخر زيارت جامعه كبيره است ؛ « يا ولى الله إنّ بينى و بين الله عزوجل ذنوبا لا ياتى عليها الا رضاكم » : - اى ولى خدا بين من و خداوند گناهانى است كه هيچ چيزى جز رضايت شما اين را صاف نمىكند فقط رضايت شما ميتواند مرا نجات بدهد . يعنى خداوند مىخواهد عذاب كند ليكن خدا به عنوان بزرگداشت شما ، به شما اختياراتى داده است اگر شما نباشيد خدا بناست عذابم كند . يعنى شفاعت ! يا در زيارت امام هشتم ( ع ) دارد كه « بأبى انت و امّى يا مولاى اتيتك زائرا و افدا عائذا ممّا جنيت على نفسى و احتطبت على ظهرى فكن لى شافعا الى الله تعالى يوم فقرى و فاقتى » - در مكاشفاتى هم كه برخى افراد دارند و حوايجى كه گرفتند اصلا آن منظرهء باطنى كه نشان داده شده در عالم مكاشفه اين نبوده كه مثلا امام رضا ( ع ) دستش را اشاره به عالم بالا و به خدا كرده كه خدايا به او بده ، نه خود او با اختيارى كه از خدا گرفته است به او داده . مكاشفات نشان‌دهندهء اين معنا بوده مثلا كسى بود كه فلج شده بود ، بردند لندن و عمل كردند ، بدتر شد و نخاع قطع شد ايشان در