مسلمانها در زبان اصلى ، موجب شده ، كه حيثيّت اصلى قرآن ، به حال خودش باقى بماند . پس زبان قرآن ، همان زبان اصلى مفهوم است ، كه آن زبان ، با زبان عربى هم فرق دارد . بنابر اين ، جايى براى اين نمىماند كه عربها به خودشان افتخار كنند كه قرآن به زبان ما نازل شده است . تنها جريان قواعد عربى در قرآن است كه آن هم در بعضى جاها قرآن استثنا نموده است ؛ مثل اين كه در بعضى موارد قبل از آوردن خبر انّ ، اسمى را بر اسم انّ عطف كرده ، حتى بعضى مىگويند كه : القرآن نزل بسبعة احرف ، يعنى به زبان قبايل مختلف نازل شده است ، تا كسى به خودش افتخار نكند . و شايد مراد از « بسبعة احرف » اشاره به همان معنايى باشد كه ما گفتيم ؛ يعنى ابعاد زيادى كه در معناى قرآن وجود دارد و در هيچ زبانى وجود ندارد . گر چه لهجه ، عربى است ، ولى اين همه ابعاد در معنى ، در هيچ زبانى نيست ، كه هر كلام آن تا هفت بطن داشته باشد . پس قرآن زبان خاص خودش را دارد ، لهجه ، عربى است ، ولى محتوا ، نه زبان عربى است و نه زبان عجمى ، بلكه يك معجزهء الهى است .