اسماى نيكوى الهى هستيم » نيز همين وصل را مىرساند . « 1 » حديث ديگر : « ما با خداوند حالاتى داريم كه گويا ما ، او هستيم » نيز همين طور ، با اين تفاوت كه آن وصل به مقام لاهوت يعنى مقام اسماءو صفات را مىرساند و اين ، وصل به مقام هاهوت و ذات را مىرساند . همهء اين‌ها طبق قاعدهء كلى تكامل است . هدف در خلقت هر چيز ، تكامل اوست و تكامل انسان وصل به موجود برتر است . موجود برتر فقط ذات خداوند است . فرشتگان گرچه از نظر ذات اشرف هستند و نورانىتر و زيباتر ، ليكن در مقام فعليّت و عمل چنين نيست . زيرا انسانِ پاك ، پاكى خود را با زحمت بسيار و پس از

--> ( 1 ) . مرحوم فيض نيز در كلمات مكنونه از على عليه السلام نقل مىكند : « ان للّه تعالى شراباً لاوليائه اذا شربوا سكروا و اذا سكروا طربوا و اذا طربوا طابوا و اذا طابوا ذابوا و اذا ذابوا خلصوا و اذا خلصوا طلبوا و اذا طلبوا وجدوا و اذا وجدوا وصلوا و اذا وصلوا اتصلوا و اذا اتصلوا لا فرق بينهم و بين حبيبهم ؛ خداوند براى دوستان و صاحب منصبانش شرابى دارد كه وقتى مىخورند مست مىشوند و چون مست شدند بطرب مىآيند و چون به طرب آمدند پاك مىشوند و چون پاك شدند ذوب مىشوند و چون ذوب شدند خالص مىشوند و چون خالص شدند طلب مىكنندو چون طلب كردند مىيابند و چون يافتند وصل مىشوند و چون وصل شدند پيوند محكم پيدا مىكنند و چون چنين شدند فرقى ميانشان و محبوبشان نيست » . مرحوم سيد حيدر آملى نيز آن را در جامع الاسرار ، ص 381 ، نقل كرده است