بشر از همهء موجودات ديگر بهره ببرد و حتى جانداران ديگر را فداى خويش كند و به طوركلى طبيعت را مسخر خويش كند . قرآن كريم هم آسمان و زمين و خورشيد و ماه را مسخر بشر معرفى نموده است ، و هر آن چه در زمين است خلق شده براى بشر ، مىداند . انسان هم براى وصل به خداوند است و الگوى خدايى شدن ، قدرت مطلق و علم مطلق شدن و . . . . قرآن كريم ترسيم زيبايى از عظمت پيامبر صلى الله عليه و آله دارد كه : . . . سپس نزديك شد تا آنجا كه به حق آويخت و سپس به آن جا رسيد كه چون دو قوس كمان به هم وصل شدند بلكه نزديك‌تر . . . » « 1 » زيرا كه دو قوس فقط رأس آن‌ها به هم مىرسند و در ميانه ، فاصله است ليكن آن يك وصل كامل بود . پس نزديك‌تر بود . در برخى دعاها اين مطلب اين گونه بيان شده است : « خداوندا ! فرقى بين تو و آن‌ها نيست جز اين كه آن‌ها بندگان تو هستند . » « 2 » يعنى خداوند بى نهايت است و آن‌ها هم بى نهايت ، يعنى به بى

--> ( 1 ) . « ثم دنى فتدلّى فكان قاب قوسين أو أدنى » ، نجم ، آيهء 8 - / 9 ( 2 ) . « . . . لا فرق بينك و بينها إلّا أنهم عبادك . . . » از دعاهاى ماه رجب از ناحيهء مقدسهء حضرت ولى عصر ارواحنا فداه به نقل شيخ طوسى به دست محمد بن عثمان رسيده است