پس معلول از خود هيچ نيست و هر چه هست علت است و جَلَوات « 1 » علّت . ليكن همين هيچ بودن معلول ، عزت اوست . چون از خود هيچ است وابسته صرف به علت است و از اين راه عزت دارد . پس فناى معلول سرمايه اوست وهمهء عالم اين فنا را دارند ليكن آن كه توجه به اين فنا دارد ، مىتواند از اين سرمايهء خود استفاده كند . و هر موجود كه بيشتر غرق در فنا مىشود و خود بينى ندارد بيشتر وصل به آن درياى عظمت مىشود و با ارزش‌تر مىشود . برتر بودن انسان از فرشتگان به هر حال وصل به حق ، تكامل معلول است و اين وصل به طور كامل فقط در چهارده معصوم عليهم السلام پاك محقق شده است . انبيا و اوصيا ديگر نيز تا حدود بسيار زيادى به اين وصل رسيده‌اند ليكن نه به آن مقام . پيامبر صلى الله عليه و آله به جايى رسيد كه جبرئيل هم نرسيد و نتوانست با پيامبر صلى الله عليه و آله همراهى كند . روايت صحيحه كافى شريف را ملاحظه كنيد كه : چون

--> ( 1 ) . جمع جلوه ، منظور آن كه موجودات هر يك جلوه‌اى و تجلّى اى از وجود خالق خويش اند