آن گاه على ( ع ) به سجده افتاد و گفت : « خدا را سپاس كه با اسلام بر من نعمت داد و قرآن را به من تعليم نمود و مرا نزد بهترين خلق ، خاتم انبياء و سرور رسولان محبوب نمود و اينها همه از فضل و احسان او بر من مى باشد » آن گاه پيامبرص فرمود : « يا على اگر تو نبودى اهل ايمان پس از من شناخته نمى شدند » همين محمد بن سليمان نظير اين حديث را در ج 1 ، ص 410 ، و مرحوم شيخ طوسى در كتاب امالى ص 343 ، حسن بن سليمان حلى در كتاب محتضر ، سيد هاشم بحرانى در مدينهء المعاجز ج 2 ، ص 395 و 423 ، علامه‌ى مجلسى در بحار ج 33 ، ص 325 ، ج 38 ، ص 115 وج 40 ، ص 55 ، محمد بن جرير بن رستم آملى درالمسترشد ص 636 و قاضى نعمان در شرح الاخبار ج 3 ، ص 443 و . . . نقل كرده اند رواياتى كه على ( ع ) را ميزان اعمال ذكر كرده و رواياتى كه نقل مىكنند كه پيامبر ( ص ) به على ( ع ) فرمود : « من بر تنزيل قرآن قتال مى كنم و تو بر تاويل آن » ، نيزهمين معنا را مى رسانند . معناى اين همه احاديث روشن است : در زمان پيامبر ( ص ) مساله اصلى پذيرش اسلام بود ، پس از آن حضرت گروههاى منتسب به اسلام - كه متعدد بودند و برخى فقط ظاهرى از اسلام داشتند و به نام دين در برابر دين مى ايستادند - مصيبت بزرگى