ميان اهل بيت ( ع ) دراين جهت فرقى نيست . آيه‌ى 21 ازسوره‌ى طور مىفرمايد : « الذين آمنوا وعملوا الصالحات ألحقنا بهم ذريتهم و ما ألتناهم من عملهم من شىء ؛ آنهايى كه مؤمن هستند واعمال شايسته دارند ، ذريه‌شان را به آنها ملحق مى كنيم و از اعمالشان هيچ چيز ، كم نمى گذاريم . » ، قدر مسلم مورد اين آيه ، خود پيامبر و اهلبيت مىباشند ، الذين آمنوا ؛ پيغمبر ( ص ) ، ذريه ؛ اهل بيت ( ع ) ، اينها ملحق به پيغمبرند و هيچ چيزهم كم ندارند ، پس در مقام ذات يكى هستند . در زيارت جامعه هم مى خوانيم : « أشهد أن أرواحكم وأنواركم واحدهء طابت وطهرت بعضها من بعض » پس همگى درذات يكى هستند ولى در دلالت بر خدا فرق دارند ، و همان طوركه در الفاظ ، گفتيم كه دلالتها فرق مىكند ، در اسماء هم - حتى اسماء حسنى كه وجود پيغمبر ( ص ) و اهل بيت ( ع ) اند و كلمات تامه مى باشند - تفاوتهايى در دلالت وجود دارد - يعنى به حسب ظهورات نه به حسب ذات ، ذات يكى است ولى ظهورتفاوت پيدا كرده است ، آن حالتى كه آقا ابى عبدالله ( ع ) در گودى قتلگاه افتاده بود و مناجات مى كرد ؛ « الهى رضى بقضائك » مىگفت ، ظهور درآن لحظات حساس ، خيلى فرق دارد با ظهورى