مسئله 332 - كسى كه غائط پى در پى از او خارج مىشود اگر نتواند هيچ مقدار از نماز را با وضو بخواند ، احتياط واجب آن است كه براى هر نماز يك وضو بگيرد . ولى در مورد بول مىتواند با يك وضو دو نماز ظهر و عصر ، يا مغرب و عشا را بدون فاصله با هم بخواند و اگر يقين كرد كه بين دو نماز بول خارج شده به احتياط واجب تجديد وضو كند . مسئله 333 - اگرمرضى دارد كه نمىتواند از خارج شدن باد جلوگيرى كند بايد به وظيفه كسانى كه نمىتوانند از بيرون آمدن غائط خوددارى كنند عمل نمايد . مسئله 334 - كسى كه بول يا غائط پى در پى از او خارج مىشود ، و بايد براى هر نمازى وضو بگيرد و فوراً مشغول نماز شود براى بجا آوردن سجده و تشهّد فراموش شده و نماز احتياط كه بايد بعد از نماز انجام داده ، در صورتى كه آنها را بعد از نماز فوراً بجا بياورد ، وضو گرفتن لازم نيست . مسئله 335 - كسى كه بول او قطره قطره مىريزد ، بايد براى نماز به وسيله كيسه‌اى كه در آن پنبه يا چيز ديگرى است كه از رسيدن بول به جاهاى ديگر جلوگيرى مىكند ، خود را حفظ نمايد ، و احتياط واجب آن است كه پيش از هر نماز مخرج بول را كه نجس شده آب بكشد و بين دو نماز هم اگر يقين دارد كه بول بيرون آمده آب بكشد ولى اگر يقين به بيرون آمدن بول بين دو نماز ندارد لازم نيست و نيز كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن غائط خوددارى كند چنانچه ممكن باشد بايد به مقدار نماز از رسيدن غائط به جاهاى ديگر جلوگيرى نمايد . و احتياط واجب آن است كه اگر مشقّت ندارد ، براى هر نماز مخرج غائط را آب بكشد . مسئله 336 - كسى كه مىتواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند در صورتى كه ممكن باشد ، بايد به مقدار نماز از خارج شدن بول و غائط جلوگيرى نمايد اگر چه خرج داشته باشد . بلكه اگر مرض او به آسانى معالجه شود ، واجب است كه خود را معالجه نمايد . مسئله 337 - كسى كه نمىتواند از بيرون آمدن بول و غائط خوددارى كند ، بعد از آنكه مرض او خوب شد ، لازم نيست نمازهايى را كه در وقت مرض مطابق وظيفه‌اش خوانده قضا نمايد ، ولى اگر در بين وقت نماز مرض او خوب شود ، بايد نمازى را كه در آن وقت خوانده دوباره بخواند .