مسئله 317 - اگر پيش از وضو بداند كه در بعضى از اعضاى وضو مانعى از رسيدن آب هست و بعد از وضو شكّ كند كه در موقع وضو آب را به آنجا رسانده يا نه ، وضوى او صحيح است مگر اين‌كه يقين كند كه هنگام وضو از آن غافل بوده است . مسئله 318 - اگر در بعضى از اعضاى وضو مانعى باشد كه گاهى آب به خودى خود زير آن مىرسد و گاهى نمىرسد و انسان بعد از وضو شكّ كند كه آب زير آن رسيده يا نه ، چنانچه بداند موقع وضو ملتفت رسيدن آب به زير آن نبوده ، احتياط واجب آن است كه دوباره وضو بگيرد . مسئله 319 - اگر بعد از وضو چيزى كه مانع از رسيدن آب است در اعضاى وضو ببيند و نداند موقع وضو بوده يا بعد پيدا شده ، وضوى او صحيح است . ولى اگر بداند كه در وقت وضو ملتفت آن مانع نبوده ، احتياط واجب آن است كه دوباره وضو بگيرد . مسئله 320 - اگر بعد از وضو شكّ كند چيزى كه مانع رسيدن آب است در اعضاى وضو بوده يا نه ؛ و احتمال بدهد كه در وقت وضو ملتفت بوده و اگر مانعى بوده بر طرف كرده وضويش صحيح است ولى اگر بداند كه وقت وضو ملتفت نبوده احتياط لازم آن است كه دوباره وضو بگيرد . احكام وضو مسئله 321 - كسى كه در كارهاى وضو و شرايط آن - مثل پاك بودن آب و غصبى نبودن آن - خيلى شكّ مىكند ، بايد به شكّ خود اعتنا نكند . مسئله 322 - اگر كسى شكّ كند كه وضوى او باطل شده يا نه ، بنا مىگذارد كه وضوى او باقى است ولى اگر بعد از بول استبراء نكرده و وضو گرفته باشد و بعد از وضو رطوبتى از او بيرون آيد كه نداند بول است يا چيز ديگر وضوى او باطل است . مسئله 323 - كسى كه شكّ دارد وضو گرفته يا نه ، بايد وضو بگيرد . مسئله 324 - كسى كه مىداند وضو گرفته و حدثى هم از او سر زده ، مثلًا بول كرده ، اگر نداند كدام جلوتر بوده ، چنانچه پيش از نماز است ، بايد وضو بگيرد . و اگر در بين نماز است نماز را شكسته و با وضوى ديگر اعاده كند و اگر بعد از نماز است و احتمال مىدهد ملتفت بوده و براى آن نماز به نوعى تحصيل طهارت كرده ، نمازى كه خوانده صحيح است و براى نمازهاى بعد بايد وضو بگيرد و اگر ملتفت نبوده به احتياط واجب نماز را اعاده كند .