احكام وصيّت مسئله 3017 - وصيّت آن است كه انسان سفارش كند بعد از مرگش براى او كارهايى را انجام دهند ، كه اصطلاحاً آن را وصيّت عهديّه مىگويند مانند وصيّت براى مراسم كفن و دفن و مراسم ختم و همين‌طور انجام نماز و روزه و مانند آن ، يا بگويد بعد از مرگش چيزى از مال او ملك كسى باشد كه اصطلاحاً وصيّت تمليكيّه ناميده مىشود . يا براى اولاد خود و كسانى كه اختيار آنان با اوست قيّم و سرپرست معيّن كند كه وصيّت جعليّه مىباشد . » مسئله 3018 - در وصيّت لازم نيست با لفظ باشد بلكه نوشته و حتّى اشاره هم كفايت مىكند اشاره‌اى كه مقصودش را بفهماند گرچه لال نباشد . در كلّيه عقود و معاملات ، غير از وصيّت نيز نوشتار كفايت مىكند ولى اشاره در صورتى صحيح است كه از گفتن و نوشتن عاجز باشد و در ازدواج و طلاق بنابر احتياط واجب بايد صيغه لفظى باشد . مسئله 3019 - كسى كه وصيّت مىكند بايد عاقل و بالغ باشد ، ولى بچّه ده ساله‌اى كه خوب و بد را تميز مىدهد اگر براى خويشان خود يا انجام خيرات وصيّت كند به مقدار ثلث مالش صحيح مىباشد ، و همچنين وصيّت كننده بايد از روى اختيار وصيّت كند نه اكراه و اجبار ، چنان كه صحّت وصيّت سفيه نيز محلّ اشكال است گرچه اگر از طرف حاكم شرع محجور نشده باشد و سفاهتش هم متّصل بدوران قبل از بلوغش نباشد ، اظهر صحّت وصيّت او مىباشد . مسئله 3020 - كسى كه به قصد خودكشى مثلًا ضربه‌اى به خود زده يا سمّى خورده يا خود را از جاى بلند پرت كرده است كه به واسطه آن ، يقين يا گمان به مردن او پيدا مىشود ، اگر بعد از اين عمل وصيّت كند كه مقدارى از مال او را به مصرفى برسانند صحيح نيست ، ولى