يا ظرف بگيرند ، ولى زمينى كه روى آن شن يا ريگ باشد - چون آبى كه روى آن مىريزند از آن جدا شده و در شن و ريگ فرو مىرود - با آب قليل پاك مىشود . مسئله 195 - زمين سنگ فرش و آجر فرش و زمين سختى كه آب در آن فرو نمىرود ، اگر نجس شود با آب قليل پاك مىگردد ، ولى بايد به‌قدرى آب روى آن بريزند كه جارى شود . و چنانچه آبى كه روى آن ريخته‌اند از سوراخى بيرون رود همه زمين پاك مىشود و اگر بيرون نرود جايى كه آبها جمع مىشود نجس است و براى پاك شدن محل غساله كافى است كه غساله آن را در هر مرتبه بوسيله ظرف يا پارچه بگيرند . مسئله 196 - زمينى كه آب در آن فرو نمىرود و از محل نجس هم به محل ديگر جارى نمىشود ، اگر نجس شود با آب قليل پاك نمىگردد مگر آنكه غساله آن را در هر مرتبه بوسيله ظرف يا پارچه بگيرند . مسئله 197 - اگر ظاهر نمك‌سنگ و مانند آن نجس شود ، با آب كم‌تر از كر هم پاك مىشود . مسئله 198 - اگر شكر آب‌شده نجس را قند كنند و در آب كر يا جارى بگذارند پاك نمىشود . مگر اين‌كه يقين كنند آب مطلق به اعماق آن رسيده و اين خيلى بعيد است . 2 - زمين مسئله 199 - زمين با سه شرط كف پا و ته كفش نجس را ، از نجاستى كه بواسطه راه رفتن روى زمين نجس حاصل شده ، پاك مىكند و در نجاستى كه از غير زمين به پا يا ته كفش رسيده ، احتياط لازم آن است كه در تطهير آن به راه رفتن روى زمين اكتفا نشود : شرط اوّل آنكه زمين پاك باشد . شرط دوّم آنكه خشك باشد . شرط سوّم آنكه اگر عين نجس مثل خون و بول ، يا متنجّس - مثل گلى كه نجس شده - در كف پا و ته كفش باشد ، بواسطه راه رفتن يا ماليدن پا به زمين بر طرف شود . و نيز زمين بايد خاك يا سنگ يا آجر فرش و يا موزائيك و مانند اينها باشد و با راه رفتن روى فرش و حصير و سبزه ، كف پا و ته كفش نجس پاك نمىشود . مسئله 200 - پاك شدن كف پا و ته كفش نجس بواسطه راه رفتن روى زمين آسفالت و روى زمينى كه با چوب فرش شده ، محل اشكال است مگر اين‌كه يقين كنيم كه ته پا يا كفش روى ذرات زمين - شن و ماسه و غيره - واقع مىشود نه اجزاء معدنى آن يعنى قير و مواد ديگر ، مثل برخى آسفالت‌هاى سائيده شده .