احكام هبه ( بخشش ) مسئله 2610 - هبه ، تمليك مجانى چيزى است به ديگرى ، و لازم نيست صيغه آن به عربى باشد بلكه به هر زبانى باشد كافى است . مثلًا اگر هبه كننده به فارسى بگويد : « اين كتاب را به شما بخشيدم » و طرف هم بگويد : « قبول كردم » هبه صحيح است . بلكه صيغه هم لازم نيست . پس اگر هبه كننده به قصد هبه ، كتاب را به او بدهد و او هم به همين قصد بگير هبه صحيح است . مسئله 2611 - شرايطى كه در طرفين قراردادهاى ديگر معتبر است در طرفين بخشش نيز معتبر است ، بنابراين در هبه كننده چند شرط معتبر است : اول : اين‌كه بالغ باشد . دوم : اين‌كه عاقل باشد . سوم : سفيه و يا محجور از تصرّف در مال نباشد . چهارم : مالك يا صاحب اختيار مال باشد . پس هبه مال غير بدون اذن يا اجازه او صحيح نيست . پنجم : هبه از روى قصد و اختيار باشد . پس هبه‌اى كه از روى اكراه و اجبار باشد صحيح نيست . مسئله 2612 - كسى كه چيزى به او بخشيده مىشود اگر صغير يا ديوانه باشد قبول خود او كافى نيست ، بلكه بايد ولى او از طرف او قبول كند . مسئله 2613 - در همه قبض لازم است . پس مادامى كه هبه كننده مال را تحويل طرف نداده مال طرف نشده ، ولى براى ديوانه يا صغير ، ولى آنها تحويل مىگيرد ، و اگر خود ولى مثل پدر يا جد به آنها چيزى را ببخشد كافى است خودش قصد تحويل گرفتن براى آنها را بنمايد . مسئله 2614 - لازم نيست قبض فوراً انجام شود ، بلكه هر وقت حاصل شد از آن وقت ، مال ملك طرف مىشود ، و اگر هبه كننده پس از خواندن صيغه و پيش از قبض