مصرف زكات فطره مسئله 2141 - احتياط مستحب آن است كه زكات فطره را فقط به فقرا و مساكين شيعه اثنى عشرى بدهند براى خوراك و لباس و سائر احتياجاتشان يا به‌عنوان سرمايه كار براى تامين زندگيشان ، ليكن بهر حال بيش از مخارج زندگى يك سالشان را نمىتوان داد . چنان كه تأسيس كارخانجات از پول زكات فطره براى تحصيل درآمد و خرج آن در مصارف خيريه حتى در زندگى فقرا ، احتياط واجب آن است كه جايز نمىباشد . مسئله 2142 - اگر طفل شيعه‌اى فقير باشد ، انسان مىتواند فطره را با اجازه ولى شرعى به مصرف او برساند ، يا به قصد تمليك طفل به ولى طفل ، بدهد . مسئله 2143 - فقيرى كه فطره به او مىدهند لازم نيست عادل باشد . ولى احتياط واجب آن است كه به شرابخوار و كسى كه آشكارا معصيت كبيره مىكند فطره ندهند . مسئله 2144 - به كسى كه فطره را در معصيت مصرف مىكند نبايد فطره بدهند . مسئله 2145 - احتياط واجب آن است كه به يك فقير بيشتر از مخارج سالش و نيز كمتر از يك صاع كه تقريباً سه كيلو است فطره ندهند . و همچنين يك سر فطره را به يك نفر بدهند و تقسيم نكنند . مثلًا به يك فقير ، يك سر و يا يك سرو نيم ندهند . بلكه يا يك سر بدهند يا دو سر . مسئله 2146 - اگر از جنسى كه قيمتش دو برابر قيمت معمولى آن است ، مثلًا از گندمى كه قيمت آن دو برابر قيمت گندم معمولى است ، نصف صاع كه معناى آن در مسئله پيش گفته شد بدهد كافى نيست . ولى اگر آن را به قصد قيمت فطره بدهد و با فقير توافق شود اشكال ندارد . مسئله 2147 - انسان نمىتواند نصف صاع را از يك جنس مثلًا گندم ، و نصف ديگر آن را از جنس ديگر ، مثلًا جو بدهد . ولى اگر آن را به قصد قيمت فطره بدهد و با فقير توافق شود اشكال ندارد . مسئله 2148 - مستحب است در دادن زكات فطره ، خويشان فقير خود را بر ديگران مقدم دارد و بعد همسايگان فقير را ، و همچنين مستحب است اهل علم فقير را بر غير اهل علم مقدم بدارد . ولى اگر ديگران از جهتى برترى داشته باشند مستحب است آنها را مقدم بدارد .