مسئله 1810 - اگر مسافر پيش از ظهر به وطنش برسد ، يا به جايى برسد كه مىخواهد ده روز در آنجا بماند ، چنانچه كارى كه روزه را باطل كند انجام نداده ، بايد آن روز را روزه بگيرد . و اگر انجام داده ، روزه آن روز بر او واجب نيست و صحيح هم نمىباشد . مسئله 1811 - اگر مسافر بعد از ظهر به وطنش برسد ، يا به جايى برسد كه مىخواهد ده روز در آنجا بماند ، نبايد آن روز را روزه بگيرد . مسئله 1812 - مسافر و كسى كه از روزه گرفتن عذر دارد ، مكروه است در روز ماه رمضان جماع نمايد ، و يا در خوردن و آشاميدن كاملًا خود را سير كند . كسانى كه روزه بر آن‌ها واجب نيست مسئله 1813 - كسى كه به واسطهء پيرى نمىتواند روزه بگيرد ، يا براى او مشقّت بسيار دارد روزه بر او واجب نيست . ولى در صورت دوّم بايد براى هر روز يك « مُدّ » كه تقريباً ده سير است گندم يا آرد و مانند اينها به فقير بدهد . بلكه بنابر احتياط واجب در صورت اوّل نيز همينطور . مسئله 1814 - كسى كه به واسطهء پيرى روزه نگرفته ، اگر بعد از ماه رمضان بتواند در روزهاى كوتاه و هواى مناسب ، و يا با تجديد قوا و يا هر جهت ديگر بدون مشقّت روزه بگيرد ، بنابر احتياط واجب بايد قضاى روزه‌هايى را كه نگرفته بجا آورد . مسئله 1815 - اگر انسان بيمارى استسقاء دارد كه زياد تشنه مىشود و نمىتواند تشنگى را تحمل كند ، يا براى او مشقّت بسيار دارد ، روزه بر او واجب نيست . ولى در صورت دوّم بايد براى هر روز ، يك « مُدّ » گندم يا آرد و مانند اينها به فقير بدهد . و همچنين است در صورت اوّل بنابر احتياط واجب . و بهتر آن است كه بيشتر از مقدارى كه ناچار است آب نياشامد و چنانچه بعد بتواند روزه بگيرد ، بنابر احتياط واجب بايد روزه‌هايى را كه نگرفته قضا نمايد . مسئله 1816 - زنى كه زائيدن او نزديك است و روزه براى حملش ضرر دارد روزه بر او واجب نيست . و بايد براى هر روز ، يك « مُدّ » طعام ، به فقير بدهد . و نيز اگر روزه براى خودش ضرر دارد ، روزه بر او واجب نيست و اگر ضرر مهمّى براى خودش يا حملش داشته باشد حرام است و بنابر احتياط واجب بايد براى هر روز ، يك « مُدّ » طعام به فقير بدهد . و در هر دو صورت روزه‌هايى را كه نگرفته بايد قضا نمايد .