مسئله 1655 - اگر مريض ، پيش از ظهر ماه رمضان خوب شود و از اذان صبح تا آن وقت كارى كه روزه را باطل مىكند انجام نداده باشد ، بنابر احتياط مستحب نيّت روزه كند و آن روز را روزه بگيرد . مسئله 1656 - روزى را كه انسان شكّ دارد آخر شعبان است يا اوّل رمضان ، واجب نيست روزه بگيرد . و اگر بخواهد روزه بگيرد نمىتواند نيّت روزه رمضان كند . ولى اگر نيّت روزه قضا و مانند آن بنمايد چنانچه بعد معلوم شود رمضان بوده ، از رمضان حساب مىشود . ولى مىتواند نيّت كند كه اگر رمضان است روزه رمضان باشد و گرنه روزه قضا و اگر قضا ندارد روزه ديگرى باشد . مسئله 1657 - اگر روزى را كه شكّ دارد آخر شعبان است يا اوّل رمضان ، به نيّت روزه قضا ، يا روزه مستحبى و مانند آن روزه بگيرد و در بين روز بفهمد كه ماه رمضان است ، بايد نيّت روزه رمضان كند . مسئله 1658 - اگر در روزه واجب معينى ، مثل روزه رمضان و يا هر واجب معيّن ديگر ، از نيّت روزه گرفتن برگردد بنابر احتياط واجب روزه‌اش باطل است . هر چند از قصد خود توبه كند . ولى چنانچه نيّت كند كه چيزى كه روزه را باطل مىكند بجا آورد در صورتى كه آن را انجام ندهد روزه‌اش باطل نمىشود . مگر اين‌كه ملتفت به اين باشد كه انجام آن كار روزه را باطل مىكند كه در آن صورت ، برگشتن از نيّت روزه مىباشد و مبطل روزه است . مسئله 1659 - در روزه مستحب و روزه واجبى كه وقت آن معيّن نيست ، مثل روزه كفّاره ، اگر قصد كند كارى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، يا مردّد شود كه بجا آورد يا نه ، چنانچه بجا نياورد و پيش از ظهر دوباره نيّت روزه كند ، روزه او صحيح است هر چند متوجّه باشد كه آن كار روزه را باطل مىكند ، بلكه در مستحب اگر بعد از ظهر هم نيّت كند روزه‌اش صحيح است . چيزهايى كه روزه را باطل مىكند مسئله 1660 - نه چيز روزه را باطل مىكند : اوّل : خوردن و آشاميدن . دوّم : جماع . سوّم : استمناء . چهارم : دروغ بستن به خدا و پيغمبر ( ص ) و ائمه معصومين ( عليهم السلام ) . پنجم : رساندن غبار غليظ به حلق . ششم : فرو بردن تمام