هستند ، مانند زيارت قبور و نماز زيارت نيز مىتوان كسى را حتى براى شخص زنده اجير كرده نايب نمود چنان كه شخص مىتواند هركار مستحبى را انجام دهد و ثوابش را هديه به اشخاص مرده يا زنده نمود . مسئله 1466 - كليّه عبادات واجب يا مستحب را مىتوان به نيابت از طرف مردگان تبرّعآً يا با مزد انجام داد ، ليكن از طرف زنده‌ها از واجبات عبادى فقط حجّ را در شرايط خاصّ و نيز برخى مستحبات را مىتوان نيابت نمود ، مثل زيارت و عيادت و تشييع و صدقه ، ولى در مثل نمازهاى نافله صحيح نمىباشد . مسئله 1467 - كسى كه براى نماز قضاى ميّت اجير مىشود بايد به اجتهاد يا تقليد مسائل نماز را بداند و طبق آن عمل كند و يا عمل به احتياط كند . مسئله 1468 - اجير بايد موقع نيّت شخص ميّت را هر چند به اشاره معيّن كند ، مثلًا در نظر بگيرد كه اين نماز از طرف كسى است كه برايش اجير شده‌ام . مسئله 1469 - اجير بايد نماز قضا را از طرف ميّت انجام دهد و مبناى اين كار اين است كه يا خود را بجاى او فرض كند ، و يا عمل را از طرف او انجام دهد ، نه اين‌كه از طرف خودش انجام دهد و ثوابش را هديهء ميّت كند . مسئله 1470 - بايد كسى را اجير كرد كه مورد اطمينان باشد كه عمل را انجام مىدهد و گرنه تكليف نماز ساقط نمىشود و اگر در انجام عمل مورد اطمينان باشد ولى ندانيم درست انجام داده يا نه اشكالى ندارد ، و حمل بر صحّت مىشود . ولى اگر بعداً معلوم شود كه اصلًا انجام نداده يا درست انجام نداده ، بايد ديگرى را اجير كرد و اجير اوّلى ضامن است . مسئله 1471 - كسى را كه نماز معذور مىخواند مثل عاجزى كه نشسته نماز مىخواند نمىتوان براى نماز ميّت اجير نمود بلكه بنا براحتياط واجب كسى را كه با تيمّم مىخواند نبايد اجير كرد گرچه از ميّت هم به همين طور قضا شده باشد . پس احكامى كه مربوط به خود نماز است با احكامى كه مربوط به شخص نمازگزار است د ر حكم مزبور فرق نمىكند بنا براحتياط واجب . مسئله 1472 - اجير شدن مرد براى زن و برعكس جايز است و در جهر و اخفات طبق وظيفه خود عمل مىكند .