مسئله 1334 - كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است ، مانند نوكرى كه با آقاى خود مسافرت مىكند ، چنانچه بداند سفر او هشت فرسخ است ، بايد نماز را شكسته بخواند و اگر نداند بنابر احتياط واجب بايد از او بپرسد ، كه اگر سفر او هشت فرسخ باشد ، نماز را شكسته بجا آورد . و اگر نتواند سؤال كند نماز را تمام بخواند . مسئله 1335 - كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است ، اگر بداند يا گمان داشته باشد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از او جدا مىشود و سفر نمىكند ، بايد نماز را تمام بخواند . مسئله 1336 - كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است ، اگر شكّ دارد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از او جدا مىشود يا نه بايد نماز را تمام بخواند ، ولى اگر شكّ او از اين جهت است كه احتمال مىدهد مانعى براى سفر او پيش آيد ، چنانچه احتمال او در نظر مردم بجا نباشد ، بايد نماز را شكسته بخواند . و اگر احتمال عقلائى است كه معمولًا با قصد سفر منافات دارد بايد تمام بخواند . شرط سوّم - آنكه در بين راه از قصد خود برنگردد ، پس اگر پيش از رسيدن به چهار فرسخ از قصد خود برگردد ، يا مردّد شود ، بايد نماز را تمام بخواند . مسئله 1337 - اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت منصرف شود ، چنانچه تصميم داشته باشد ، كه همانجا بماند يا بعد از ده روز برگردد ، يا در برگشتن و ماندن مردّد باشد ، بايد نماز را تمام بخواند . مسئله 1338 - اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت منصرف شود و تصميم نداشته باشد كه ده روز در آنجا بماند ، بايد نماز را شكسته بخواند . مسئله 1339 - اگر براى رفتن به محلّى كه هشت فرسخ باشد حركت كند و بعد از رفتن مقدارى از راه بخواهد جاى ديگرى برود ، چنانچه از محلّ اوّلى كه حركت كرده تا جايى كه مىخواهد برود ، هشت فرسخ باشد ، بايد نماز را شكسته بخواند . مسئله 1340 - اگر پيش از آنكه به هشت فرسخ برسد ، مردّد شود كه بقيّه راه را برود يا نه ، و در موقعى كه مردّد است راه نرود و بعد تصميم بگيرد كه بقيّه راه را برود بايد تا آخر مسافرت نماز را شكسته بخواند . مسئله 1341 - اگر پيش از آنكه به هشت فرسخ برسد ، مردّد شود كه بقيّه راه را برود يا نه و در موقعى كه مردّد است مقدارى راه برود و بعد تصميم بگيرد كه هشت فرسخ ديگر برود ، يا چهار فرسخ برود و چهار فرسخ برگردد ، تا آخر مسافرت بايد نماز را شكسته بخواند .