هيچ دليلى ندارد كه يك پايهء اجتماع در كمال خوشى و لذّت و كاميابى بوده و پايهء ديگر آن قدرت تأمين نيروى تازه‌اى حتّى براى ادامهء همان فعاّليت حياتى اجتماع هم نداشته باشد . بايد احتياجات همهء پايه‌ها در نظر گرفته شده در برابر فعاّليتّى كه در راه تكامل اجتماع مىنمايد ، احتياجات مادّى و معنويشان نيز تأمين شود . و منظور از احتياجات نيز تنها نان و آب مختصر و در كمال قناعت نيست كه در نتيجه چنين شود كه چون به تصادف در منزل ثروتمندى راه پيدا كرده سر سفرهء او بنشينند ، از دل پردرد خويش آهى سرد برآورند و با يقين به اينكه نعمت مستعجلى بوده همين يك شب است هر چه مىتوانند در برابر ديدگان پر از استهزاء ثروتمندان بخورند و سپس با حيرتى كه به توصيف نيايد ، آن دولت سرا را ترك كنند . و يا چون بسته بندىها و پاكت‌هاى ميوه و كنسرو غذاهاى متنوّع را زير بغل « مترفين » ببينند ، تنها به نگاه حسرت‌بارى قناعت كنند و باد نخوت و غرور « مترفين » را تحويل بگيرند كه نگاهى متبخترانه همراه با چشمك زدن و نوعى تحقير و به قول قرآن مجيد تغامز « 1 » به آنها دارند .

--> ( 1 ) - 29 - 36 سورهء مطففّين .