كيلوگرم بر سانتىمتر مربع فراتر مىرفت و نقاط قابل سكونت به شدت كاهش مىيافت و مكانهاى اجتماع مردم از هم دور مىافتاد و وسائل ارتباط جمعى به صورتى بسيار دشوار يا تقريبا امكان‌ناپذير در مىآمد . در صورتى كه كرهء زمين ، بزرگى خورشيد را داشت و چگالى ( وزن مخصوص ) خود را حفظ مىكرد ، نيروى جاذبه آن 150 برابر مىشد و ارتفاع جوّ به حدود 10 كيلومتر كاهش مىيافت ، بخار شدن آب ناممكن مىگشت و فشار هوا تقريبا به 150 كيلوگرم بر سانتىمتر مربع مىرسيد . در چنين كرهء زمين بسيار بزرگى ، وزن يك جاندار يك كيلوگرمى به 150 كيلوگرم افزايش پيدا مىكرد و اندام آدمى به كوچكى اندام سنجاب مىرسيد و زندگى عقلى براى چنان موجوداتى ديگر امكان‌پذير نبود . اگر فاصله زمين تا خورشيد دو برابر مدار كنونى آن بود ، حرارت رسيده از خورشيد به آن ، به 4 / 1 حرارت كنونى و سرعت حركت بر مدار آن ، به نصف كاهش مىيافت . در اين صورت ، طول مدّت زمستان به دو برابر مىرسيد و همه موجودات زنده يخ مىبستند . اگر فاصله زمين تا خورشيد نصف مىشد ، گرما به چهار برابر مىرسيد و سرعت مدارى دو برابر مىگشت و در صورت امكان تغيير فصلّى ، طول مدّت فصول به نصف كاهش مىيافت . در چنين فاصله‌اى ، زمين چنان گرماى سوزان و آتشينى پيدا مىكرد كه حيات بر آن نمىتوانست ادامه يابد . « 1 »

--> ( 1 ) . اثبات وجود خدا ، ص 19 .