« و بدانكه خدا حج را واجب نفرمود و آن را از ميان عبادتها ممتاز نساخت مگر بوسيله اضافه آن بذات خود كه فرمود : وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا « براى خدا است بر عهده مردم ، حج خانه خدا هركس بتواند به آن راه يابد . » و پيامبر خدا تشريع نفرموده است عملى را در ضمن اعمال و مناسك حج مگر جهت مستعد ساختن مردم براى مرگ و قبر و بعث و قيامت ، و امتياز پيشى گيران از اهل بهشت از اهل جهنم با مشاهده مناسك حج از اوّل تا آخر كه صاحبان عقل و خرد صحنه‌هاى مرگ و بعث و قيامت را مىنگرند . » اين بود حديث شريف مصباح الشريعه . و با توجه به اهداف ياد شده و غيره است كه حج يكى از اركان دين مقدس اسلام و از ضروريات آن بشمار آمده و انكار آن - با توجه باينكه از اسلام مىباشد - موجب كفر و بهر حال ترك عمدى آن از گناهان كبيره محسوب شده است . و علاوه بر قرآن كريم ، روايات زيادى از پيامبر اكرم و ائمه معصومصين عليهم السّلام در بيان واجب بودن حج و اهميّت آن وارد شده است كه اين مختصر ، گنجايش آنها را ندارد . از باب نمونه به اين روايت توجه فرمائيد : شيخ كلينى ( رحمة اللّه عليه ) بسند معتبر از امام صادق عليه السّلام روايت نموده كه آن حضرت فرمود : « من مات و لم يحجّ حجّة الاسلام ، لم يمنعه من ذلك حاجة تجحف به او مرض لا يطيق فيه الحج او سلطان يمنعه فليمت يهوديا او نصرانيّا » يعنى : « هركس از دنيا برود در حالى كه حجّة الاسلام را بجا نياورده بدون اينكه حاجتى مانع او شده باشد يا به جهت بيمارى از آن باز مانده باشد يا قدرت جبّارى از رفتن او جلوگيرى كرده باشد چنين كس در حال مردن به كيش يهوديت يا نصرانيّت خواهد مرد . » و چون مستحبّات حج بيش از آن است كه در اين رساله بيان