يا رنگ خدايى گرفتن ( صبغة الله ) است . قرآن مىفرمايد : « أَفَمَنْ شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ فَهُوَ عَلى نُورٍ مِنْ رَبِّهِ فَوَيْلٌ لِلْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ أُولئِكَ فِى ضَلالٍ مُبِينٍ » ؛ « 1 » آيا آن كسى كه ذات متعال سينهء او را براى اسلام باز كرده در نتيجه بر نورى از پروردگار مستقر شده ( با كسى كه چنين نيست ) و سينه‌اش سخت است و هيچ روزنه‌اى براى دريافت حقايق و پذيرش آن ندارد و قلبش را قساوت گرفته مساوى است ؟ و در نتيجه ، بدبختى براى كسانى است كه از فراموشىِ ياد خدا دل‌هاى آنان سخت شده و آنان در گمراهى آشكار مىباشند . در جايى ديگر مىفرمايد : « فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلإِسْلامِ وَمَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقاً حَرَجاً كَأَ نَّما يَصَّعَّدُ فِى السَّماءِ كَذ لِكَ يَجْعَلُ اللَّهَ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ » ؛ « 2 » پس كسى را كه ذات متعال هدايتش را اراده نمود ، سينهء او را به اسلام باز مىكند و حقايق را دريافت مىكند و كسى را كه اراده گم راهى او را ( برحسب اختيار خود شخص ) نمود ، سينهء او را بسيار تنگ و در سختى قرار مىدهد . مثل اين كه در آسمان بالا مىرود بدين‌گونه خداوند پليدى را در افرادى كه ايمان نياورده‌اند قرار مىدهد . در آيهء اوّل شكافتن سينه را علت گرفتن نور خدا دانسته و در آيهء دوم هدايت را مرادف شكافتن سينه به اسلام دانسته و گم راهى را به تنگى روح ، بسان سينهء كسى كه بخواهد در آسمان بالا رود تعبير كرده است . « 3 »

--> ( 1 ) . زمر ( 39 ) آيهء 22 . ( 2 ) . انعام ( 6 ) آيهء 125 . ( 3 ) . در جمله « كَأَ نَّما يَصَّعَّدُ فِى السَّماءِ . . . » دقت شود كه قرآن كريم ضلالت را به پرواز در آسمان تشبيه مىكند كه انسان دچار تنگى نفس مىشود و اين مسئله با كشف اخير كه در فضا چون اكسيژن نيست تنفس هم ميسر نيست كاملًا مطابقت دارد ، يعنى هر قدر انسان بالا رود به همان مقدار به سختى و زحمت دچار مىشود و اين قبيل مسائل در قرآن زياد است كه با ترقى علوم پى در پى كشف مىشود .