توجّه به خداوند است و توسّل به او نيز همسان توسّل به خداوند مىباشد . اى سيّد بزرگوار ! بر جناب عالى پوشيده نيست كه تفاوت در اين باره بسيار است ، بلكه اصولًا قياس در اين نسبت ( نسبت بين آفريننده و آفريدگار ) مقدور نيست و ميان قدرتمند توانا و ناتوان درمانده برابرى ممكن نمىباشد چنان‌كه در خطبهء « الاشباح » امام - صلوات اللَّه عليه - در نهج البلاغه آمده است : « و گواهى مىدهم : كسى نمىتواند تو را با چيزى از آفريده‌هايت برابر شمرد . . . » . سپس فاضل محترم كلام خود را به دعاى « صباح » رسانده و مىفرمايد : منزه است خداوند كه با آفريده‌هاى خود هم نشين باشد . و نيز آن‌چه در دعاى افتتاح آمده : شكر و سپاس خدايى را سزاست كه در ملك و سلطنت او هرگز كسى نمىتواند با او مخالفت و ضدّيت كند . . . تا آن جا كه اضافه مىفرمايد : « او را يار و ياورى نيست تا كمكش كند . » و خداوند متعال مىفرمايد : « تاللَّه انْ كنَّا لَفى ضَلالٍ مُبين اذ نُسوِّيكم بِرَبِّ الْعالمين » ؛ به خدا سوگند ! ما در گمراهى آشكار بوديم . چون شما را با پروردگار عالميان برابر مىشمرديم . پاسخ همان است كه مكرّر داده‌ايم : ما اگر كمك طلبيدن ( استنصار ) و مدد خواستن در رفع مشكلات را از امامان معصوم عليهم السلام تأييد و تجويز كرده‌ايم ، بين واجب الوجود ( خدا ) و ممكن الوجود ( بندگان و غيره )