اين آيهء شريفه در مقام بيان يگانه راه نجات و خلاصى است ، لذا با اسلوب شرط و جزا بيان شده است كه شرط مركّب آن ، عبارت از « نفى طاغوت و ايمان به اللّه » و جزاى آن « تمسك به عروة الوثقى » است ؛ يعنى اگر يكى از دو جزء اين شرطِ مركّب به هم بخورد ، ديگر تمسّكى به عروة الوثقى نيست و اگر اين دو عنصر تحقّق يابد ، تمسّك به عروة الوثقى به خطر نخواهد افتاد و تضمين نجات انسان را در بردارد .