اى عيسى ! بندهء من از آن درى كه بايد ، داخل نشد ، او دعا مىكرد ، امّا نسبت به تو شك داشت ؛ اگر مرا آن‌چنان بخواند كه اعضاى بدنش از هم جدا گردد ، من هرگز دعاى او را اجابت نخواهم كرد . آن‌گاه عيسى رو به سوى آن مرد كرد و گفت : تو خدايت را مىخوانى در حالى كه در قلبت نسبت به پيامبر او شك دارى ؟ مرد گفت : اى روح و كلمهء خدا ، به خدا سوگند آنچه فرمودى درست است ، در دلم شك جاى كرده بود ، از خدا بخواه تا اين شك بر طرف شود . عيسى دعا كرد ، خدا دعاى او را پذيرفت و او در شمار كسانى درآمد كه دعاىشان پس از چهل روز بندگى و عبادت ، مستجاب مىشد . بنابراين ، روح عمل و بندگى همان انقياد و تسليم است ؛ يعنى ميزان انقياد در كمّيت و كيفيّت عمل به‌گونه‌اى كه دستور رسيده نمودار ميزان تسليم است و از اين خضوع در مقام عمل ، در لسان روايات به « إصابَةُ السُّنَّة » تعبير شده است . از امام سجّاد عليه السلام نقل شده است كه فرمود : إنَّ أفضَل الأعمال عِندَ اللّهِ ما عُمِلَ بِالسُّنَّةِ وَ إن قَلَّ « 1 » ؛ برترين عمل‌ها نزد خدا همان چيزى است كه به سنّت عمل شده باشد هرچند اندك باشد . حجم عمل معيار نيست ، بلكه عمل نمودن به ميزان دستور العمل ، معيار است . اگر عملى با اين ويژگى انجام يابد ، أفضَلُ الأعمال خواهد بود . در وافى در بيان اين حديث آمده است : وَ مَن يَعَملُ بِالسُّنَّةِ فإنَّما يَعمَلُ بِها طاعَةًلِلَّهِ ، وَ انْقياداً لِلرسولِ ،

--> ( 1 ) . وافى ، ج 1 ، جزء اوّل ، ص 67 ، باب الاخذ بالسنة و شواهد الكتاب