موجودات را مىآفريند ، مىميراند و سپس مبعوث مىگرداند . يعنى بيان ترتيب زمانى و فاصلهء ممتدزمانى در اين دو آيه اين‌گونه تصوير شده و « ثمّ » براى بعيد دانستن دو كار از همديگر آمده است . قاعده اين بود كه آنها كسى را شريك خدا قرار ندهند ، امّا چنين نكردند ، بلكه كار بسيار دورى كه تناسبى با آن نداشت انجام دادند ، زيرا پس از آفرينش آسمان‌ها و زمين ، ضرورت داشت كه شريكى قرار ندهند و اين لازم عقلى قضيّه بود ، امّا آنها اين لازم را گذاشتند و به سوى چيزى كه بسيار بعيد بود رفتند . در آيهء 82 سورهء طه نيز شرط غفران ( إهتَدى ) را با « ثمّ » عطف كرده است تا معلوم شود كه اين شرط با آن ويژگىها فاصله بسيار دارد و مرتبه‌اش بالاتر و والاتر از آنهاست . ب ) واحد مركّب از چهار جزء به‌طور مجموعه‌اى مورد نظر است ، يعنى « توبه » ، « ايمان » و « عمل صالح » با هم زمينهء « هدايت » را فراهم مىسازند . ج ) خداوند متعال عمل صالح را با همهء شروط و عهدهايى كه فرموده است مىپذيرد و اگر كسى وفاى به عهد و شرط الهى نمود و آن را به جا آورد ، از ثواب الهى برخوردار مىشود . د ) ايمان و عمل صالح - كه معيار رستگارى و راه‌يابى به بهشت و دورى از آتش دوزخ است - تحقق نمىيابد ، مگر با شناخت خدا و رسول او و اين شناخت به تنهايى كافى نيست ، بلكه بايد تصديق كرد و تصديق نيز كفايت نمىكند ، مگر با تسليم به چهار مورد مذكور و اين چهار چيز « مجموعهء مركب ارتباطى » هستند ، ايمان به خدا به عنوان اوّلين شرط ، محقّق نمىشود مگر اين كه هدايت به سوى ولايت اهل بيت عليهم السلام به عنوان آخرين شرط تحقّق يابد .