فصل دوم : شرايط ايمان اسلام و ايمان تجزيه بردار نيست چنانچه بيان شد كه تسليم ، خضوع و انقياد [ با تمام وجود ] در برابر ذات احديّت است ، بايد به اين معنا نيز توجّه داشت كه چنين موضوعى آن وقت محقّق مىگردد كه در مجموعهء واحدى همانند دين ( در همهء ابعادش ) معنا پيدا كرده و مورد پذيرش و عمل قرار گيرد . بنابراين ، تسليم بايد بدون كم و كاست و بىهيچ دخالت سليقه صورت گيرد ؛ يعنى اگر بر سر دو راهى ميان دستور الهى و خواسته‌هاى نفسانى خود واقع شد ، در همان نقطهء كشمكش ، دستور الهى را مقدّم بدارد . اگر خواسته و ميل نفسانى مقدّم گرديد بديهى است كه : اوّلًا : آنچه فرد بدان معتقد شده است ، چيزى در همان مجموعهء واحد كه بايد مورد تسليم واقع گردد نبوده ، بلكه مجموعهء ( واحد ) ديگرى است كه ربطى به مجموعهء واحد اوّلى ندارد ؛ زيرا مقوّم‌هاىِ واحدِ اوّلى ، همان عناصر خاص در مجموعه بود ، نه مجموعهء بدون اين واحد و يا اضافهء بر آن ؛ مثلًا « نماز » ، اسم مجموعهء واحدى است كه اوّلش « تكبير » و آخر آن